هر سال در آستانه محرم، هنگامه شور بیبدیل عزای جانسوز امام حسین ـ علیه السلام ـ برخی با ناشیگری و یا بیسلیقگی به جای «آه و فغان» ـ که توصیه اهل بیت است ـ با «چون و چرا» به استقبال محرم میآیند.
اهالی چون و چرا و اما و اگر را که عبارت «آسیب شناسی» را خیلی دوست دارند، نمیتوان دلسوزِ خردمند نامید، چراکه یازده ماه سال را رها میکنند و درست در گرماگرم دهه اول محرم به بحث و اما و اگر در روش و شیوه عزاداری و برخی حتی به چون و چرا در اصل قیام و درستی راه امام حسین می پردازند؛ که «چرا و اگر و شاید و به نظرمن و...».
این که نقد و اصلاح و پرسش و مباحثه بد نیست و ضرر نمیزند، قبول؛ اما آیا دهه نخست و ماه محرم، وقت مناسبی برای این مباحث است؟ مشکل کار مدبرانه نبودن این رویکرد و این رفتار است. به نظر شما، آیا دهه نخست محرم، فرصت مناسب برای آسیب شناسی روشهای عزاداری است، یا هنگام عزاداری است؟
هر کسی و هر رسانهای باید از همه ظرفیت و توانش بهره گیرد تا این شور و خروش شعلهورتر شود و همه مردم تحت تأثیر شگرف عزای حسین عزیز قرار گیرند و بهرهها ببرند و همه تلاش کنیم تا مجالس و دستهجات عزاداری هر سال پرشورتر و فراگیرتر از سالهای پیش شوند؛ چنانچه رهبر معظم توصیه فرمودند: این حادثه کربلا، پشتوانه یک نهضت است و باید آبرومند، پر تپش و پر قدرت باقی بماند.
جداً این تأسفبرانگیز است؛ هر روزه همه قدرتها «هر چه داریم» را مورد بغض و دشمنی و تحریم و تهدید قرار میدهند و نقشهها میکشند و هستند کسانی که هنور باور نکردهاند «هر چه داریم از محرم است».
به راستی، سرچشمه همه عزت و سربلندی ما قیام امام حسین و محرم و صفر و عزای حسینی است و هر سال محرم، این مملکت را بیمه میکند.
سلام خدا بر امام عزیزمان که میفرمود: «... اين محرم را زنده نگه داريد. ما هر چه داريم از اين محرم است و از اين مجالس ... ما بايد به عمق اين شهادت و تأثير اين شهادت در عالم برسيم و توجه كنيم كه تأثير او امروز هم هست. اگر اين مجالس وعظ و خطابه، عزاداري و اجتماعات سوگواري نبود، كشور ما پيروز نميشد. همه زیر بيرق امام حسين ـ سلام الله عليه ـ قيام كردند».
